Historia Docka

W 1988 roku firma NeXT, Inc. wydała NeXTSTEP 0.8, zawierający pierwszą wersję Docka. W ten sposób Steve Jobs przedstawił Dock światu:

„Dock — Okazuje się, że gdy uruchamiamy aplikacje, różne rzeczy mogą się gubić. Te ikony mogą zostać zasłonięte, a przecież możemy chcieć w każdej chwili odczytać pocztę. Dlatego pozwalamy wziąć dowolną ikonę, przenieść ją do jednego z tych miejsc w Docku, a ona wskoczy na swoje miejsce i zostanie zadokowana. Od chwili zadokowania nic nie może jej zasłonić. Jest to więc miejsce, w którym używane aplikacje są zawsze pod ręką. Można je dowolnie dostosować i nic nigdy nie sprawi, że przestaną być widoczne na pierwszy rzut oka. Właśnie na tym polega Dock.”

Steve Jobs, Davies Symphony Hall, San Francisco, 12 października 1988

Steve Jobs po raz pierwszy zaprezentował interfejs Aqua 5 stycznia 2000 roku podczas konferencji Macworld 2000. Po raz pierwszy pokazał wtedy animacje minimalizowania i maksymalizowania okien. Był to pierwszy powrót Docka z NeXTSTEP w kompilacji Mac OS X, wydanej jako Mac OS X Developer Preview 3.

Podczas Apple Expo 2000 Steve Jobs zaprezentował publiczną betę Mac OS X wraz z bardziej dopracowanym Dockiem w czasie wystąpienia 13 września. Funkcja powiększania zrobiła wrażenie na publiczności, choć zapewne była przede wszystkim pokazem płynnej grafiki nowego interfejsu Aqua.

Dock w publicznej becie był płaskim, białym, półprzezroczystym paskiem z prążkami typowymi dla wczesnego stylu Aqua. Krytycy od razu dostrzegli problemy wieku dziecięcego: ponieważ Dock jest wyśrodkowany, dodanie lub usunięcie ikony przesuwa wszystkie pozostałe.

Wraz z Mac OS X 10.0 Dock trafił do wszystkich użytkowników Maców. Łączył Dock i Shelf z systemu NeXT w jeden pasek: służył do uruchamiania aplikacji, przełączania się między nimi i przechowywania zminimalizowanych okien — wraz ze słynnym efektem dżina — a plikom i folderom zapewniał stałe miejsce po prawej stronie.

Wygląd zachował charakterystyczne dla epoki Aqua żłobienia i prążki. Recenzenci byli równie zachwyceni, co sceptyczni; John Siracusa z Ars Technica zasłynął opinią, że dla optymalnej wygody obsługi Dock próbuje pełnić zdecydowanie zbyt wiele funkcji jednocześnie. W wydaniach Jaguar, Panther i Tiger prążki stopniowo zanikały, ustępując prostszemu półprzezroczystemu paskowi, lecz podstawowa koncepcja pozostała niezmieniona.

Mac OS X 10.5 Leopard przyniósł najbardziej radykalną dotąd metamorfozę Docka: trójwymiarową, odbijającą światło szklaną półkę. Ikony wyglądały, jakby stały na krawędzi, rzucając odbicia i cienie, a funkcja Stacks pozwalała rozkładać zawartość folderów wachlarzowo.

Efektowny wygląd budził mieszane uczucia. Krytycy wskazywali na odbicia, słabo widoczne niebieskie kontrolki uruchomionych aplikacji i trudniejsze do odróżnienia pliki — użyteczność ustąpiła miejsca estetyce. Mimo to trójwymiarowa półka przetrwała w Snow Leopardzie, Lionie, Mountain Lionie i Mavericksie, z czasem zyskując efekt matowego szkła i lepszą obsługę wielu monitorów.

OS X 10.10 Yosemite był największą od lat zmianą wyglądu, a Dock odegrał w niej główną rolę: trójwymiarową półkę zastąpił płaski, uproszczony, dwuwymiarowy panel zgodny z językiem projektowania iOS 7. Yosemite wprowadził również opcjonalny tryb ciemny Docka — na wiele lat przed objęciem nim reszty systemu w Mojave.

macOS 11 Big Sur przyniósł to, co Apple określiło jako „największą zmianę wyglądu od czasu wprowadzenia Mac OS X”. Dock odłączył się od dolnej krawędzi ekranu i zaczął unosić się nad nią jako panel z zaokrąglonymi rogami, a każdą ikonę aplikacji przeprojektowano na wzór zaokrąglonego kwadratu z iOS. Mac i iPad nigdy wcześniej nie wyglądały tak podobnie.

W macOS 26 Tahoe Dock przyjął język projektowania Liquid Glass firmy Apple — bardziej szklisty i przezroczysty wygląd, który załamuje obraz znajdującego się za nim biurka. Trzydzieści siedem lat po tym, jak Steve Jobs po raz pierwszy umieścił ikonę w Docku na komputerze NeXT Cube, Dock wciąż pozostaje tą samą, łatwo rozpoznawalną ideą: Twoje aplikacje zawsze widoczne na pierwszy rzut oka.